Nakakapagod din pala kapag ikaw yung laging nagpapa-ubaya at umiintindi. Sa sobrang nakakapagod, gusto kong mag-mura, gusto ko mag-laho, gusto ko i-unknow ang mga tao. Bata pa lang ako, marami na nagsasabi na mabait ako. Mukha kasi akong "api." Hindi ako pumapatol. I was just letting people bully me, call me names, give me leftovers, and curse me. And I never asked for apologies. Nakalakihan ko na ata. Iniisip ko na maybe, I am really what they say I am: taga-bundok, bobo, o walang alam. I grew up with very low self-esteem; never trusting myself; always doubting what I am capable to do; never confident that I could really achieve something. Aside from all these, I am alone. I don't have anyone who will teach me life and its ways. I have to learn it the hard way every time; after a mistake or two, or more. Hindi madaling mabuhay sa mundo. People will always expect from you and at the same time criticize you when you fail. Ang gagaling ng mga tao, di ba? Ayoko na sa world.
Just because I took some steps to becoming more mature doesn't mean I can perfect it all throughout. Baka naman pwede ma-offend minsan? Baka naman pwede ko i-express yung inis ko minsan? Baka naman pwede ko ipakita yung busangot kong mukha minsan? O baka naman pwede ako mag-mura, umiyak, o sumigaw. Ikaw lang ba pwede?
Kamote ka.
Just because I took some steps to becoming more mature doesn't mean I can perfect it all throughout. Baka naman pwede ma-offend minsan? Baka naman pwede ko i-express yung inis ko minsan? Baka naman pwede ko ipakita yung busangot kong mukha minsan? O baka naman pwede ako mag-mura, umiyak, o sumigaw. Ikaw lang ba pwede?
Kamote ka.
Comments
Post a Comment